Zatwierdzenie nowej taryfy nie czyni bezprzedmiotowym wcześniejszego postępowania skróceniowego

Zatwierdzenie przez organ regulacyjny dla przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego taryfy w trybie art. 24b ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (czyli po upływie 3 lat obowiązywania dotychczasowej taryfy) nie czyni bezprzedmiotowym wszczętego wcześniej postępowania o skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy – uznaje Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2025 r. (sygn. akt I GZ 295/25). Potwierdza tym samym nasze stanowisko przedstawione na blogu w artykule pt. „Taryfy: co ze skróceniem taryf po okresie obowiązywania?„

W stanie faktycznym analizowanego orzeczenia, spółka wodociągowo-kanalizacyjna złożyła w dniu 28 kwietnia 2023 r. wniosek o skrócenie czasu obowiązywania dotychczasowej taryfy i zatwierdzenie nowej na podstawie art. 24j uzzw.

W dniu 28 grudnia 2023 r. organ I instancji (Dyrektor RZGW) wydał decyzję odmawiającą skrócenia taryfy, którą podtrzymał organ II instancji (Prezes PGWWP). Następnie organ I instancji decyzją z dnia 20 lutego 2025 r. zatwierdził taryfę Spółki w trybie art. 24b uzzw. (czyli w związku z upływem trzyletniego obowiązywania taryfy dotychczasowej).

WSA w Warszawie rozpatrując w dniu 3 kwietnia 2025 r. skargę Spółki na decyzję Prezesa PGWWP ostatecznie odmawiającą skrócenia taryfy, umorzył postępowanie sądowe w tym zakresie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. WSA uznał, że o bezprzedmiotowości tego postępowania świadczy fakt zatwierdzenia dla Spółki nowej taryfy w dniu 20 lutego 2025 r. w trybie art. 24b uzzw.

Od tego rozstrzygnięcia skargę kasacyjną złożyła Spółka, zaś NSA uznał ją za uzasadnioną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA nie uwzględnił tego, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma interes prawny nie tylko w zakresie samego skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy, ale także w rozstrzygnięciu przez sąd czy odmowa skrócenia taryfy była zasadna czy też nie.

Obowiązywanie lub nieobowiązywanie decyzji taryfowej w dniu wydania orzeczenia przez sąd I instancji nie ma znaczenia dla orzekania o prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w decyzji o odmowie skrócenia decyzji taryfowej. Mogła ona bowiem wywołać dla przedsiębiorstwa niekorzystne skutki o charakterze majątkowym w okresie dalszego obowiązywanie zatwierdzonej wcześniej taryfy.

NSA słusznie podkreślił także, że akceptacja poglądu o bezprzedmiotowości postępowania w takim stanie faktycznym, doprowadziłaby do sytuacji, w której organ I, czy organ II instancji prowadziłby na tyle długo postępowanie w przedmiocie skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy, że upłynąłby okres 3 letni, na który taryfa została zatwierdzana. W takiej sytuacji postępowanie byłoby zawsze umarzane jako bezprzedmiotowe, co byłoby nie do pogodzenia z zasadą merytorycznego rozpoznania sprawy.